نوشته های یک مرد ناشناس

الهي تكيه بر لطف تو دارم

دلم را دستت چو گل، مي سپارم

الهي يك كاري كن دل نميرد

نشيند گوشه اي ماتم نگيرد

الهي با من عاشق مدارا كن

تمام زخم دل را، مداوا كن

الهي تكيه بر لطف تو دارم

هر چه گويي همان را

به خاطر مي سپارم !

ارديبهشت 85

يك روز و روزگاري تو يارم بودي

چراغي در شب تارم بودي

چراغ رو دشمنان خاموش كردند

مرا با مرگ هم آغوش كردند

همين سر بر زمين گذاشتم من

همه عالم مرا فراموش كردند

ارديبهشت 85

تن من زخمي و خسته است

دل من غمگين و تنها

روز شب با گريه سازم

چه كنم با كوه غم ها ؟!

قلب من آرام نگيرد

عشق من هرگز نميرد

روز و شب با گريه سوزم

واي از اين دلواپسي ها !

ارديبهشت 85

من آن غم زاده بودم

به گل هم دل داده بودم

چو گل پژمرد

به پاي ساقه اش افتاده بودم

چرا اينك در اين دوزخ كمي باران نمي بارد ؟

چرا خورشيد به سمت ما نمي تابد ؟

بيا اي اشك ترم كن

من آن آهوي بي باكم

بيا عاشق ترم كن

بيا عاشق ترم كن ...

ارديبهشت 85

من از صبح و من از خورشيد گريزانم

از اينكه با تو مي مانم، پشيمانم

من از غربت، از اين ماتم

چه مي خواهم ؟

نمي دانم !

پريشانم ...

پريشان حالم و كسي حالم نداند

غمي در سينه دارم، كس نخواند

ارديبهشت 85

مرا اميد با تو بودن نيست

اينگونه در خود شكستن

معناي زنده بودن نيست

هر روز كه مي شود از تو دورتر مي شوم

اين چگونه دلربودنيست ؟!

ارديبهشت 85

اي آسمان

اي زمين

با من بمان

لحظه اي

هر چند كوتاه

آوازي مملو از عشق

در كنار من بخوان

○

اي ابرها بر من بتابيد

بگذاريد بارش خورشيد را

از ياد ببرم

○

اي سكوت،

آرام بگير

مي خواهم بگويم

مي خواهم از نو

در گلداني ديگر برويم

جوانه بزنم

سازي عاشقانه بزنم

ارديبهشت 85

آن لب كه چو پيمانه است

آن دل كه چو ميخانه است

از عشق نااميدم مكن

عمريست جوانم، تو پيرم مكن

○

من باده پرستم امشب

در خانه نشستم امشب

هر سو نظر افكندم

چون جام شكستم امشب

از عشق نااميدم مكن

من شادم، تو غمگينم مكن

○

من عاشق روي تو

بشكسته سبوي تو

با بوي گل و باران

آيم به سوي تو

از عشق نااميدم مكن

از زندگي سيرم مكن

ارديبهشت 85

سياه بخت من از روز اول

از آن روزي كه جان در گل دميدند

از آن روزي كه با خون دل من

نهال عشق را آفريدند

سياه بخت من اي واي بر من

چرا زخم دلم آنان نديدند ؟

○

شب هاي بخت من مهتاب ندارد

دلم غمگين و چشمم خواب ندارد

غمم افزون شود هر روز و هر روز

چرا اين آسمان آفتاب ندارد ؟!

ارديبهشت 85

شمعيم و چو شمع هر دم، از گريه پشيمانيم

گوييم که چو نور هر سو ، از عشق گريزانيم

من باده ناب دل، عاشق نمي مانم

از ساز و برگ و دنيا، چيزي نمي خواهم

در آخر راه اينك، از عشق نمي خوانم

با مي شوم هم بستر، با غم نمي مانم

من ميروم اي دوست، با چشم و دلي پر خون

اين بود جزاي من، از بس كه بد اقبالم

زندگي سخته برات، اگر كه بابا نباشه

هر چي غم تو دلته، بذار كه دنيا نباشه

تو ببين اونا رو كه، بابا ندارن تو خونه

زندگي چه بيهوده است، اگر كه فردا نباشه

آخه مادر تو بدون، هيچكسي مثل تو كه نيست

دوري تو طاقت ندارم، بذار كه يحيي نباشه

28/1/85

من آه سردم

يك كوه دردم

زخمي و تنها

با دل نشستم

آخر بگو عشق

از من چه خواهي ؟!

جانم ستاندي

اشكم فشاندي

من با تو بودم

هر سو كه رفتي

هر سو كه جايي

با كس نشستي

آخر بگو دل

از من چه خواهي ؟!

جانم گرفتي

با غم نشاندي

28/1/85

من تو آسمونا پر زدم

ستاره هاشو خط زدم

هم بستر ماه شدم

واسه اش يك تكيه گاه شدم

شدم براش سنگ صبور

شدم براش يه جاده نور

يك روز كه آسمون دلش گرفت

ابري شد و ماه من و از من گرفت

همين شد رسم روزگار

چكار كنم ؟!

ابر حسود خورشيد و هم از من گرفت

20/1/85

اگه دوست داری غم روزگار پیرت نکنه٬ با شاید زندگی کن !

غريبه ديار غم دلت شكسته مي دونم

توي گلوت، توي صدات بغضي نشسته مي دونم

اگه يك روز بغضت شکست

اشك تو چشات گرفت نشست

نشين و دست رو دست نذار

دست رو قلبت تو بذار – ببين هنوز خوب ميزنه –

****

به آسمون، به اين زمين، به آدماش نگاه نكن

اينا همه رفتي اند ...

به آدم ها، به عشقاشون، به زندگي تو دل نبند

اينا همه مردني اند ....

غصه ديروز و نخور، فردا داره از نو مياد

شايدي فردا كه بشه، يار تو از در، تو بياد

حالا بشين، به آسمون، به اين زمين، به آدماش نگاه بكن

به عشقاشون، به زندگي‌ ! تو دل بخند، گريه نكن

پروانه شدي براي كه ؟

شمع شدي براي چه ؟

بگذشت آن دوران كه مي گشت پروانه گرد شمع !

حال مي گردد شمع٬ در پی پروانه

مي خوام برم، جا بمونم از فتنه هاي آدما

دروغ و نيرنگ و فريب، دو رنگي هاي آدما

مي خوام برم به آسمون، بشم غريب و بي نشون

غريبي والله بهتره، از آشنايي با آدما

چه بي وفايي رسم شده ميون هر چي آدمه

وفاي آتيش خدا، بيشتره از اين آدما

تو كه تو زندگي شاديهات كم نيست

سر سفره عشقت، هيچ وقتي غم نيست

فكر اون باش كه دلش يكجا اسيره

فكر اونكه داره از غصه ميميره

غصه اينكه نداره ناني واسه خوردن

چه خوب كه آدم بميره، فايده نداره موندن

تو نگو مي خواي بري دلم مي گيره

قلب من كم كمك، آروم ميميره

باصداي مهربونت تو گوشم، بخون آواز

نذار اين تن بي تو جون بگيره

جون بگيره تا بمونه، تا نگيره باز بهونه

" كه چرا يار من وفا نداشت ؟

                                  هر دم روي قلبم پا ميذاشت ؟"

تو نگو مي خواي بري كه رفتنت دردسره

ميدونم با رفتنت، دل بیچاره من دردبه دره

اگه دوست داشتي تو هم يك شب براي من بخون

اگه دوست داشتي بيا يك شب كنار من بمون

يك شب كه بارون ميزنه، گل به بيابون ميزنه

دويونه نگات منم، تو رو خدا اينو بدون !

هنوزم اون گوشه خونه خيلي سرده – نميدوني

آسمون شهر ما آبي نيست! هزار تا رنگه – نميدوني

كنج خونه دل تو پر سنگه

دل من بيشتر از اينها براي دل تو تنگه – نميدوني

نميدوني كه چه سخته واسه من تو رو نديدن

توي دنيا زنده بودن، از آدم ها دل بريدن

14 اسفند 84

شب با تموم ناله هاش با روز عوض نكن

دلمو با تموم غصه هاش داخل قفس نكن

بخدا شبم قشنگه اگه مهربون بشي

اگه با دل یك شبي همدل و همزبون بشي

اسفند ۸۴

همه دارن ميرن همه، دارن منو تنها ميذارند

اونا دارن عروسكو، تو قصه ها جا ميذارند

عروسك خسته من، پرو بالش ديگه شكست

با اينكه زخي شده بود، بازم به انتظار اون نشست

عروسك خسته من، حرفي واسه گفتن نداشت

دلش مي خواست فقط بره، بهونه اي براي رفتنش نداشت

غريب دل خسته من، آخر قصه جا مي موند

تا آخر عمر با خودش، قصه تنهايي مي خوند

بار ديگر قصه عشق مرا از نو نوشتند

توي قصه، جاي شادي همش از غصه نوشتند

غصه من يك غمه، يك درد ديرين

اونا ندونستند، جاي سيلي عشق

                         روي صورتم جا گذاشتند

اونا رفتند، خيلي ساده، خيلي خندون

خيلي راحت از من و عشقم گذشتند

اونا رفتند، تا ببينند زندگي چقدر قشنگه

قصه تلخ جدايي، روي قلب من نوشتند

حالا من موندم با يك ستاره

با يك قلب پاره پاره

اونا رفتند ؟! بســــــ‍لامت !!!

دلم پر می کشد سویت ابوالفضل

من در بیابان به دنبال چه می گردم

قربان آن چشم و جمالت یا ابوالفضل

وقتی که آب می خورم یاد تو را می کنم

رفتی به فرات و نخوردی قطره ای آب یا ابوالفضل 

اگر امشب دلم خون است و چشمم اشک

دلی دارم پر از دشمنانت یا ابوالفضل

امشب حسین گوید وای برادرم کو ؟

نور دو عین من کو

آن شهسوارم عشقم

یار دقایقم کو

زندگی خسته ام ... نفسم را بگیر

چرا دل من می گیرد

چه می شد به جای دل قلب بگیرد .. از حرکت بیافتد

و به این پوچی پایان دهد

خدایا چرا غصه هایم را پایانی نیست

چرا به هر در میزنم . کس پشت در نیست ؟

خدایا من مسافری غریبم

به عمرم پایان بده .

که غمم را درمانی نیست

خداوندا دلم بیهوده میگرید

چرا اشکهایم را پایانی نیست

اگر شعر می نویسم دل می نویسد

خدایا .. چرا عمر مرا پایانی نیست

من از اینکه کسی رو بیشتر از من دوست داری

دارم حسادت می کنم

من میدونم تو دلت جایی نداری برای من

اما بازم رفاقت می کنم

خیلی وقته که خونه دل رنگی نداره بی تو

ببخش اگه دارم جسارت می کنم

 من اگه شعرام خیلی غمگینه، تو ببخش

یا اگر شبیه نفرینه، تو ببخش

من اگه جای قلب یه تیکه سنگ بزارم بهتره

اینجوری دردسره دل من و تو کمتره

و در آخر:

خیلی وقت بود شعری نگفته بودم من برات

این شعر هر آنچه هست، تقدیم تو باد

ای نسیم روشنایی

چند وقتی ست که در کوی ما

قدم می زنی

صدای پایت فراموشم نمی شود

دیروز در حوالی لبانم

بودنت را احساس کردم

و امروز به خاطر نبودنت

می خواهم بمیرم

دیشب از ساغر مستی، دو سه می نوش کردم

همه بود ها را فراموش کردم

من زاده غم بودم، نمی دانستم

سرنوشتم را به یک جرعه می خاموش کردم

دیشب یک آیه به من نازل شد

به فردایی که دارم

 من به شب می اندیشم ...

به شب که می دانم تمام حرفهای من در آن نهفته است

من به لبخند فکر نمی کنم ... 

 چون می دانم مال من نیست ... لبخند برای توست ...

و هدیه خدا به توست

من تا اشک را دارم به چیزی فکر نمی کنم!!

من آفریده اشکم

من شکست خورده یک غرور

من میروم تا آسمان ببارد.

غرورم را شکستم

که آن عهد را، با تو بستم

به پای عشق نشستم

ولی از یاد بردم، که هستم

 من قلبم می گیرد

دلم می لرزد

از بس که بیهوده عشق می ورزم.

دیشب با خود فکر می کردم چه می شد اگر

کلبه ای داشتم  چوبی

در دشتی سبز

در آسمانی آبی

 درون کلبه شمعی بود که میسوخت

چه می شد دفتری داشتم

می نوشتم از تو

نه از جدایی

چه می شد فاصله ای وجود نداشت.

چه می شد اگر

فاصله عشق و جدایی یک نفس نبود.

آه، چه دردی ..

دیگر عشق برایم رنگی ندارد.

دگر این "های" من "فریاد" نیست

دگر این عشق من یک راز نیست

اگر من رفته ام از یاد ها

دگر پایان عشق، آغاز نیست